บ้านที่ สปป.ลาว นางเอกสาว

เชื่อว่าหลายคนต้องรู้จักเธอคนนี้กันดีอย่างแน่นอน สำหรับ ชมพู่ อารยา เอ ฮาร์เก็ต เธอได้เข้าสู่วงการเมื่อปีพ.ศ.2541 ขณะอายุได้ 17 ปี จากการประกวด มิสมอเตอร์โชว์ ปีเดียวกับรุจิรา ช่วยเกื้อ

ต่อมาได้รับการติดต่อจาก รัมภา ภิรมย์ภักดี ผู้เขียนบทประจำบริษัทดาราวิดีโอให้มาทดสอบหน้ากล้อง และต่อจากได้รับโอกาสแสดงละครกับทางช่อง 7 ตลอดมา

ละครเรื่องแรกที่เล่นคือ เพลงพราย ทางช่อง 7 แสดงร่วมกับ สวิช เพชรวิเศษศิริ จากนั้นก็มีผลงานมาโดยตลอด

และแท้จริงแล้วเธอก็ได้เป็นลูกครึ่ง ลาว-อังกฤษ บ้านที่ สปป.ลาว “ชมพู่” หลังคุณแม่อพยพมาอยู่ไทย

จากที่ ชมพู่ อารยา ได้ไปร่วมรายการ Englist Room ของ ครูลูกกอล์ฟ โดยเธอบอกว่าแท้จริงๆ แล้วนั้น พ่อเป็นอังกฤษ

ครอบครัวทางฝั่ง ยายหนิง วารี แม่ของเธอนั้น เป็นชาว สปป.ลาว อพยพในสงครามกลางเมืองลาว จริงๆ เเล้วชมพู่ คือลูกครึ่ง

ลาว-อังกฤษ เพียงเเต่ถือสัญชาติไทย เลยเป็นลูกครึ่ง ไทย -อังกฤษ ความจริงคุณแม่ของคุณวารี ถือเป็นรุ่นพี่ในบทบาทแม่

ที่ผ่านมาได้ขอคำแนะนำจากแม่เรื่องการเลี้ยงลูกบ้างไหม “ไม่ได้ขอ แต่ว่าคิดนะว่าเขาเลี้ยงเรายังไงให้เป็นคนอย่างนี้”

“ถ้าถามว่าเราชอบคุณสมบัติอะไรในตัวเอง ในฐานะที่เราเป็นผลผลิตของแม่ เราชอบที่เรารับตัวเราเองได้ เรารักตัวเราเองที่เป็นอย่างนี้”

“ซึ่งมันคืออะไรวะที่ทำให้เราเป็นคนแบบนี้ แม่ก็ไม่ได้มีคำพูดอะไรที่เก๋ๆ ไม่ได้มีคำคมอะไร แม่เราจบ ป.4 แต่ทำไมฉันถึงเป็นชมพู่ อารยาได้”

“เรานึกย้อนกลับไป แม่ไม่เคยส่งเราเรียนพิเศษ ฉันไม่เคยได้เรียนบัลเลต์ แจ๊สแดนซ์ หรือเปียโนอะไรกับเขาเลย”

“เพราะว่าเราก็มาจากครอบครัวธรรมดา แต่แม่ก็ไม่เคยคาดหวัง แล้วก็ไม่เคยพูดว่าอยากเห็นเราเป็นอะไรเลย”

“คือมันจะเป็นอะไรก็เป็นของมันไป ไม่เคยบอกว่าอย่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้นะ ไม่เคยขัด เราก็เลยคิดว่าหรือว่าอันนี้แหละ”

“ที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ เราก็เลยไม่เคยคิด ลูกจะเป็นยังไงก็ปล่อย หมายถึงว่าถ้าเขาทำอะไรที่มันผิดมารยาทสังคม”

“หรือแสดงความไม่น่ารัก เราก็ขัดเกลาเขาไป แต่ถ้าเขาจะชอบหรืออยากทำอะไร อยากจะกลิ้งเกลือกกับพื้นก็ปล่อยเขา”

“เพราะถ้าเราไปห้ามเขาทุกอย่าง เด็กมันจะเสียความมั่นใจไง ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรแล้วต้องหันมามองหน้าแม่ว่าทำได้หรือเปล่า”

“ชมอยากให้เขาเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด เพราะชมว่าความเป็นตัวของตัวเองมันเป็นคุณสมบัติที่ซื้อไม่ได้”

“แล้วชมว่ามันมาซ่อมตอนโตก็ไม่ได้ด้วย จริงๆ แล้วเด็กเขามีความสุขง่ายมากเลยนะ ฝาขวดน้ำก็เล่นได้”

“มีฝาขวดน้ำอันหนึ่ง แต่แย่งกันเหมือนเป็นสิ่งมีค่ามาก เพราะฉะนั้นผู้ใหญ่อย่างเราเองนี่แหละที่ไปบอกเขาเองว่าอะไรมันมีมูลค่า”

“ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาอาจจะมีความสุขกับขี้ดิน ขี้ทราย หนังยาง หรืออะไรก็ได้ เรานี่แหละที่ไปใส่ข้อมูลให้เขาว่าต้องอย่างนั้นอย่างนี้นะลูก”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *