สุ นั ข ท ร ง เลี้ยง

หากเคยเห็นภาพสุนัขทรงเลี้ยงของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี กันมาบ้าง จะเห็นสุนัขพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ดขนาดใหญ่หนึ่งสุนัขอยู่ข้างพระวรกายของพระองค์เสมอ นั่นคือ ‘คุณแป๊ะฮวยอิ้ว’ สุนัขทรงเลี้ยง ที่ทรงได้รับพระราชทานจาก ‘ทูลหม่อมพ่อ’ ค่ะ

คุณแป๊ะฮวยอิ้ว เป็นหนึ่งในสุนัขทรงเลี้ยงจำนวน 22 ตัว ณ วังสระปทุม เป็นสุนัขเพศเมียพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 มีขนสีขาวแต้มน้ำตาลด้านขวามากกว่าด้านซ้าย นิสัยเรียบร้อย อ่อนน้อมถ่อมตน เป็นลูกของ ‘คุณหลวงแจ่ม ภักดี’ สุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 นั่นเอง

ซึ่งอุปนิสัยของคุณแป๊ะฮวยอิ้วที่ทำให้ใคร ๆ ต่างหลงรักคือ เวลาคุณแป๊ะฮวยอิ๊วเดินผ่านพี่ ๆ ที่เป็นสุนัขทรงเลี้ยงด้วยกัน โดยเฉพาะคุณทิฟฟี่ ลูกคุณพิมเสน สุนัขทรงเลี้ยงพันธุ์ฟ็อกซ์ เทอเรีย และคุณโป๊ยเซียน สุนัขทรงเลี้ยงพันธุ์พุดเดิ้ลสีดำ จะเดินค้อมตัวให้อย่างอ่อนน้อม ชอบคลุกคลีกับสุนัขพันธุ์เล็ก โดยเฉพาะลูกสุนัข จึงนึกว่าตัวเองตัวเล็กด้วย และไม่ชอบกินผักทุกชนิด

‘คุณชวลี อมาตยกุล’ ผู้ดูแลวังสระปทุม ได้เล่าว่า
“คุณแป๊ะฮวยอิ้วเวลาอยู่กับคน เขาเหมือนคน ๆ หนึ่ง เวลาเขาอารมณ์ดี มีคนทำอะไรให้ถูกใจ เขาก็บอกได้ คือเขาจะแสดงออกโดยการยิ้ม เวลาไม่ถูกใจเขาจะหน้างอ และเวลาที่เขาเห่า เสียงที่เห่าจะสามารถบอกความต้องการที่แตกต่างกันออกไป เช่น เสียงเห่าออดอ้อนพร้อมกับเดินไปที่ของกินแบบนี้ แปลว่าอยากรับประทาน หรือเห่าและเดินไปที่ประตู แปลว่า อยากออกไปเที่ยว”

คุณแป๊ะฮวยอิ้วชอบเดินตามเสด็จกรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เวลาเสด็จไปที่ใด พร้อมกับคาบตะกร้าไปด้วย ระหว่างทางก็จะมีประชาชนมาขอถ่ายรูปด้วยเสมอ มีอยู่วันหนึ่งขณะเดินตามเสด็จ ได้มีประชาชนนำเงินใส่ลงในตะกร้า กรมสมเด็จพระเทพฯ ทอดพระเนตรเห็นจึงรับสั่งให้นำเงินจำนวนนี้เข้าโครงการ ‘แป๊ะฮวย ช่วยเพื่อน’ เพื่อสมทบทุนด้านค่าใช้จ่ายช่วยเหลือเพื่อนสุนัขด้วยกัน เงินส่วนหนึ่งมอบให้แก่ โรงพยาบาลสัตว์เล็ก คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพราะเวลาคุณแป๊ะฮวยอิ้วไม่สบาย ทางคณะสัตวแพทยศาสตร์ก็ช่วยดูแลมาตลอด และนี่คือจุดเริ่มต้นของ โครงการแป๊ะฮวยช่วยเพื่อน ซึ่งดำเนินมาหลายปีแล้ว

นอกจากนี้ ศ.สพ.ญ.ดร.ชลดา บูรณกาล สัตวแพทย์ผู้รับผิดชอบดูแลสุนัขทรงเลี้ยงในกรมสมเด็จพระเทพฯ ยังเล่าถึงความน่ารักของคุณแป๊ะฮวยอิ้วให้ฟังอีกว่า
“คุณแป๊ะฮวยอิ้ว เป็นสุนัขเซนต์เบอร์นาร์ดที่น่ารักมาก โดยทั่วไปเซนเบอร์นาร์ดที่เราเห็นจะตัวใหญ่ ๆ น้ำลายยืด ๆ แต่คุณแป๊ะฮวยอิ้วเขาจะน่ารักมาก เวลาเดินจะเอียงคอแล้วเดินไปมา ไม่ทราบเหมือนกันว่าเอียงทำไม? เขาจะพูดอยู่ตลอดเวลา ก็คือการเห่านั่นเอง แต่การเห่าของเขาจะบอกลักษณะว่าเห่าเพราะอะไร อย่างเช่น เวลาเข้า admit คุณแป๊ะฮวยอิ้วสามารถเลือกคุณหมอที่รักษาได้ คุณหมอท่านไหนที่เขาไม่ชอบ เขาก็จะเห่าบอกไม่เอา ไม่ให้เข้าใกล้เลย

เขาชอบคุณหมอผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย และหวงบั้นท้ายมาก คุณหมอผู้ชายจับไม่ได้เลย ต้องให้คุณหมอผู้หญิงจับตลอด ตอนที่คุณแป๊ะฮวยป่วยเป็นกระเพาะบิด ตอนนั้นเขามีปัญหาเรื่องโรคหัวใจด้วย ทางโรงพยาบาลสัตว์เล็กจึงได้รับพระกรุณาธิคุณจากกรมสมเด็จพระเทพฯ พระองค์ท่านได้พระราชทานเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจมาให้

ตอนที่คุณแป๊ะฮวยอิ้วนอนป่วยอยู่ที่ตึกคณะสัตวแพทย์ กรมสมเด็จพระเทพฯ ได้ทรงเสด็จฯ เยี่ยม และทรงทอดพระเนตรตึกคณะ ซึ่งเป็นตึกเก่าอายุราว 90 ปี ในขณะนั้นมีเศษปูนตกลงมาต่อหน้าพระพักตร์พอดี อาจจะเป็นด้วยโชค พร้อมกับพระบารมีด้วย พระองค์จึงรับสั่งว่าตึกเก่ามาก จะให้สถาปนิกกับวิศวกรมาดู วิศวกรบอกว่าอยู่ไม่ได้แล้ว สุดท้ายเราจึงต้องสร้างตึกโรงพยาบาลใหม่ ประมาณ 10 ชั้น ซึ่งได้รับเงินทุนส่วนหนึ่งจากสำนักงบประมาณ ตอนนี้จึงสามารถรับสุนัขเข้ามารักษามากขึ้น เฉลี่ยประมาณ 200 ตัวต่อวัน”

เรื่องราวความน่ารักของคุณแป๊ะฮวยอิ้วที่ชวนให้อดขำไม่ได้ ยังมีปรากฏในการเล่าผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัวที่ใช้ชื่อว่า ‘Panvard Unjai’ สัตวแพทย์ที่ได้ร่วมตรวจสุขภาพคุณแป๊ะฮวยอิ้วด้วยว่า
“ตอนดิฉันยังเป็นนิสิตปี 6 ได้ขึ้นชั้นคลินิกที่โรงพยาบาลสัตว์เล็ก จุฬาฯ ด้วยความที่วังสระปทุมอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลสัตว์ เราจึงมีโอกาสได้เห็นหน้าค่าตาสุนัขทรงเลี้ยงแวะเวียนมาตรวจสุขภาพกับราชองครักษ์อยู่บ่อย ๆ

วันหนึ่ง ขณะที่ดิฉันและเพื่อนในกลุ่มรวม 7 ชีวิตขึ้นฝึกแผนกเอ็กซเรย์ คุณแป๊ะฮวยอิ้วซึ่งมาพร้อมราชองครักษ์ก็ได้มาอัลตร้าซาวด์ตามนัด ห้องอัลตร้าซาวด์จะเป็นห้องขนาดเล็ก ปิดไฟและเงียบ เพื่อไม่ให้สัตว์กระวนกระวาย บางครั้งอาจต้องปิดแอร์เพื่อให้มีเสียงกระตุ้นสัตว์น้อยที่สุด และจำเป็นต้องใช้ผู้ช่วยหรือนิสิตจับให้สัตว์อยู่นิ่ง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ดิ้นจนการอัลตร้าซาวด์ไม่เป็นผล

ดิฉันและเพื่อนรวม 7 คน เข้าไปสุมกันอยู่ในห้องโดยมีอาจารย์ไพวิภา มือหนึ่งด้านอัลตร้าซาวด์ของโรงพยาบาลเป็นผู้ดำเนินการ คุณแป๊ะฮวยเป็นสุนัขใหญ่ใจดี นอนนิ่งให้ราชองครักษ์จับส่วนหัว ส่วนนิสิตที่เหลือก็จับพุง จับตูดกันตามสบาย จนกระทั่งเวลาล่วงเลยสักพักก็มีกลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งทั่วห้อง

พวกเราไม่กล้าเอะอะ เพราะข้างหน้าก็อาจารย์ ข้าง ๆ ก็ราชองครักษ์ ดิฉันจึงค่อย ๆ ไล่มองเพื่อนทีละคน ด้วยสายตาตำหนิแกมเจ็บปวด เพื่อนคนแรกส่ายหน้าอย่างแข็งขันพร้อมทำหน้าตาให้ดูจริงใจที่สุด คนที่สองก็แล้ว คนที่สามก็แล้ว จนกระทั่งคนที่ 7 ไม่มีใครยอมรับผิด

ทันใดนั้นก็มีเสียง ป้าดดดดด!!!! แล้วอาจารย์ไพวิภาก็พูดแกมหัวเราะว่า “อุ๊ยตาย สงสัยจิ้มพุงคุณแป๊ะฮวยแรงไปหน่อย” สรุป ต้นเหตุคือตัวที่กำลังนอนยิ้มเผล่อยู่บนเตียงแล้วมองพวกเราด้วยหางตานี่ล่ะค่ะ…”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *